Dimensiebeheer

Training, coaching en begeleiding


Een reactie plaatsen

Liefde voor jezelf is van een te veel of te weinig tot het kostbare inzicht van voldoende te komen.zen-circle-symbol

Advertenties


Een reactie plaatsen

Gedicht: Leven

Leven

Ik ben het koren en het kaf,
de wind over de velden
Ik ben de zon en ook het graf,
de dagen die wij telden

Ik ben de vagebond, purist,
koloniaal, de alchemist
de laatste ongekende.
Het eeuwig zwijgen als het graf.
Degene zonder huis, komaf.
Naar wie vernoemd is achteraf,
het huis dat wij reeds kenden

Nu wordt het stil en zondermeer
Krijg ik weer kracht
tel al mijn ademtochten weer
voorbij is nu mijn laatst verweer
dank de Godin, en lieve heer
in het diepste van de nacht.

Zal nu weer zijn
een witte reiger in de nacht
Die met het ochtendgloren,
haar eigen spiegelbeeld weer zag.
Opnieuw te zijn geboren.

Dick de Court


Een reactie plaatsen

Gedicht: Gaan

Gaan

 

Ga met de wind, de grijze wolken

Ga met de zon, het zwangere gras

Ga met de vogels in de bomen

Die fluiten of het lente was.

 

Ga om de liefde te vertolken

Ga met het koren, het gewas

Ga met de zachte vleug van het leven

Maar ga om wie jij ooit was.

 

Ga met het leven, deze morgen

Ga met de noodzaak en de last

Ga met de dagen en de uren

Maar ga omdat het bij je past.

 

Ga met je laatste vriend in liefde

Ga omdat je niet meer wist

Dat al die anderen jou zo griefden

Maar ga omdat je die ander ook zo mist.

 

Ga met de ochtend tot in de nevel

Waarop de dauw het antwoord is

Ga met je laatst gekozen optie

Maar ga voorbij je hellenis.

 

Toon je moed aan al die anderen

Die jou beschimpten, vuig en zwaar

Ga met je laatste stukje weten

Zonder jezelf te vergeten

Tot daar, waarop geen antwoord is.

 

 

Dick de Court

 

 


Een reactie plaatsen

De mens en haar lot op aarde

De Schepping

Toen God ( wereldwoord, logos), de kosmos, de aarde met en in al haar variëteiten en daarmee ook de mens schiep had zij er een bedoeling mee en wel deze, dat zij zichzelf wilde leren kennen en uitdrukken.
Want in den beginne werd het gekende nog niet gekend, het scheppende nog niet geschapen en je zou kunnen zeggen dat alles oer was en bestond uit absolute aanwezigheid van oorsprong en intentie.

Vanuit dit gegeven schiep God zich vermogen en creëerde essentie
Essentie van waaruit alles geschapen en bezield kan worden.
Essentie staat voor absolute mogelijkheid van creatie en eenheid.

Nog steeds was er geen afgescheidenheid in het bewustzijn omdat alles nog vervat was in alles.

Mensontwikkeling en Opstandingkrachten

Om nu bewustzijn te scheppen over en in het geschapene zorgde God voor de nodige tegenstellingen in zijn scheppingscyclus en schiep zich een mens naar zijn vermogen en gelijkenis maar met de vrijheid zijn eigen weg te gaan en vanuit deze vrijheid en de vrije wil weer tot dienstbaarheid voor alles en iedereen te komen.
Deze vrije wil kan pas werkelijk vrij zijn als zij door het geweten kan kiezen tussen het “goede” en “kwade”.

Dus schiep God zich zelf haar hiërarchieën.

Deze hiërarchieën moesten en moeten er voor waken dat de mens niet te ver zou afdwalen en zij zich God voortdurende zouden herinneren. Zij verzorgen vele gebieden binnen de menselijke ziel o.a. het wil- en gevoelsleven van de mens maar ook de vorm, beweging, wijsheid, liefde en harmonie behoren tot haar creatie gebied.
Immers het doel van de schepping werd hiermee weer zichtbaar n.l. dat de mens en daarmee God zichzelf door haar eigen afgescheiden vorm beter kan leren kennen.

Ook kan de mens door de hiërarchieën krachten ontwikkelen en naar buiten brengen die leiden tot bewustwording.
Blijven deze krachten te eenzijdig werken en wel binnen het geestelijke dan werken ze negatief op de mensheidsontwikkeling omdat dan aardekwaliteit ontbreekt.

Mensontwikkeling en Vernietigingskrachten

Het kwaad werd en wordt gerealiseerd en vorm gegeven doordat enkele van deze hiërarchieën zich zelf afscheiden en zelf de macht wilden nemen.
Deze krachten beïnvloeden nu ook onze ziele sfeer en ziedaar: de schepping is compleet inclusief tegenstellingen en antikrachten.
Deze anti krachten mogen wij niet onderschatten want zij kunnen niet creëren, maar veroorzaken chaos en verwarring en hebben het vermogen de mens en daarmee ook de mensontwikkeling aan de rand van de afgrond te brengen en er vaak ook overheen.
Je zou ook kunnen zeggen dat het te ver doorgeschoten krachten zijn die een te grote eenzijdigheid kennen vanuit de materie.

De komst van Christus voorkwam een verder afglijden in de zonde, oftewel een verdere verharding in de materie en geeft de weg aan tot opstanding.

De reis van de mens en zijn Ego

De mens vangt zijn aarde reis aan en kan leren omgaan met de mogelijkheid en onmogelijkheid van ons bestaan.

Je zou kunnen zeggen dat hij een evenwicht vormt tussen zijn opstanding- en vernietigingskrachten. Met Christus in de harten van de mens als bemiddelaar

De mogelijkheden bestaan uit het gegeven dat de mens zich opnieuw en voordurend zijn afkomst en oorsprong herinnert, via geweten, dat is verbonden met de oerbron aller dingen.
De onmogelijkheid ziet er uit als een te ver afdwalen van zijn oorsprong en vindt plaats door verdoving en sussen van zijn of haar geweten, of zelfs het ontbreken hiervan en in een te sterke afscheiding van de persoonlijkheid die alles voor zichzelf opeist en daardoor zichzelf buiten het geheel plaatst soms zo sterk dat letterlijke vernietiging de enige mogelijkheid is om iets van “zichzelf” te beleven

Daar ontstaat ook Ego.
Ego is in de meeste gevallen binnen de mensontwikkeling een noodzakelijke ontwikkelingsvorm om ervaring op te doen tussen het “goede” en het “slechte”.

Het positieve aan ons Ego is dat het ons laat genieten en rust kan geven om weer verder te kunnen, dit alles is echter van tijdelijke duur.

Het Ego kan ons sterk op het verkeerde been zetten door de nog niet ontwikkelde (aangegane) stukken binnen ons zelf te projecteren in de ander.
Met als gevolg, dat wat wij nog niet zijn aangegaan binnen onszelf moeten compenseren in de buiten wereld.

Een te sterk en op zich zelf gericht Ego wil invloed uitoefenen op zijn of haar omgeving. Hetzij passief hetzij actief. Je zou dit een vorm van dwang en in een verder stadium terreur op haar omgeving en zichzelf kunnen noemen.

In de actieve zin veroorzaakt het oorlogen, is machtsgeil, wil voortdurend strijd leveren ziet overal gevaar en vijanden, strijdt hiertegen en ervaart afgescheidenheid. Dit zijn daderkenmerken.
In de passieve zin slaat het naar binnen toe, vraagt aandacht wil onzichtbaar zijn, vertoont zielig gedrag en voelt zich machteloos. Dit zijn slachtofferkenmerken.

Op persoonlijk niveau vertaalt zich dit in verslaving, eenzaamheid, angst, depressiviteit en crisissen.
Dader- en slachtofferkenmerken zijn gevolgen van een te grote eenzijdigheid en een verwrongen- en vaak ook afwezig beeld van je eigen innerlijke oorsprong en doel. (Afwezigheid van transparantie.)

Beide kanten (dader en slachtoffer) moeten wij leren kennen om tot heling te komen en vragen vaak meerdere levens om uitgewerkt te worden.
Heling is niets anders dan jouw vernietigingskrachten, door inzicht en vaak met hulp, tot opstanding te brengen en te ervaren wie jij in je diepste wezen bent.

De krachten die wij hiervoor mobiliseren en inzetten, schenken wij terug aan de geestelijke, goddelijke wereld ( hiërarchieën), die zij op haar beurt weer nodig heeft om afgescheiden hiërarchieën weer tot zelf kennis en verlossing te brengen en daarmee ook die overgegane mens, die door een te grote eenzijdigheid nog dolende is in de tussen sferen.( de gestorven mens die nog verdwaald is in zichzelf omdat hij zichzelf geen helderheid heeft kunnen verschaffen over zijn doel tijdens zijn aanwezigheid hier op aarde).

Zolang wij nog excuses aanvoeren om ons dader- en slachtofferschap te rechtvaardigen blijven wij geïsoleerd van het inzicht dat we een geheel vormen en dat wij mensen ondanks en misschien wel door onze exclusiviteit, inclusief zijn zonder uitzondering en met alles wat scheppende is binnen en in onze kosmos.
Alles is een manifestatie van het ene onveranderlijke aanwezige.

Overgave en Loslaten

Uiteindelijk raken wij zover van onze oorsprong verwijderd, dat wij wel moeten loslaten.
Loslaten is een vorm van overgave,wachten wat er komt en aanvaarden dat jij jezelf gecreëerde lot niet kunt ontlopen maar wel de manier waarop je dit doet! ( liefde voor je lot ontwikkelen)
Je verzet je niet meer tegen je lot, maar accepteert het en ziet het als mogelijkheid om tot ontwikkeling en inzicht te komen.

Het besef dat niemand verloren is dat wij met z’n allen verantwoordelijk zijn juist voor elkaar en alles binnen onze schepping, maakt dat wij ons kunnen ontwikkelen als vrije mensen, verbonden met het absolute scheppende waarmee ooit deze aarde ontwikkeling begon en uitdragend de onvoorwaardelijke liefde die ons allen toekomt.

Dick de Court